Powstanie i rozwój

Wydział Elektryczny powstał w 1965 roku jako drugi z kolei wydział uczelni. Inicjatorem utworzenia Wydziału Elektrycznego był organizator szkolnictwa wyższego w Rzeszowie - doc. Roman Niedzielski, a organizatorem pierwszych zespołów dydaktycznych był dr inż. Jerzy Sozański, który został też pierwszym dziekanem Wydziału w latach 1965-1967.

Początkowo na Wydziale Elektrycznym Wyższej szkoły Inżynierskiej kształcono wyłącznie inżynierów. Kierunek elektrotechnika był uprawniony do prowadzenia 4-letnich studiów dziennych oraz 4,5 -letnich studiów zaocznych i wieczorowych. Zajęcia rozpoczynały się 1 września i kończyły 30 czerwca następnego roku. Charakterystyczną cechą studiów dziennych była 1-semestralna praktyka na I roku studiów realizowana na wielu wydziałach produkcyjnych Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Rzeszowie. Nabór studentów w tym okresie wynosił 80-100 osób.

Wydział rozwijał się stopniowo. Do połowy 1970 roku na Wydziale funkcjonowały następujące zespoły dydaktyczne:

- Elektrotechniki Przemysłowej (kierownik: doc. dr inż. Jerzy Sozański),

- Maszyn i Napędów Elektromaszynowych (kierownik: doc. dr hab. inż. Zygmunt Bajorek),

- Elektrotechniki i Miernictwa (kierownik: doc. dr inż. Irena Kuzora),

- Elektroniki, Automatyki i Telemechaniki (kierownik: mgr inż. Włodzimierz Kalita).

 

Pomimo różnorodnych specjalności naukowych pracowników, Wydział był uprawniony do kształcenia studentów w jednej specjalności: elektrotechnika przemysłowa.

Od 1970 roku jednostki organizacyjne Wydziału otrzymały uprawnienia zakładów naukowych. Po zmianie struktury Uczelni na instytutową w 1973 roku utworzono Instytut Elektrotechniki spełniający funkcję wydziału. Jednocześnie Instytut Elektrotechniki otrzymał prawa kształcenia studentów na poziomie magisterskim w ramach 4,5-letnich studiów dziennych. Wprowadzono trzy specjalności: automatyka i metrologia, budowa maszyn i urządzeń elektrotechnicznych oraz przetwarzanie i użytkowanie energii elektrycznej. Kontynuowano studia inżynierskie zaoczne i wieczorowe. Studia zaoczne prowadzono także w punktach konsultacyjnych, najpierw w Tarnobrzegu, a następnie w Przemyślu. Dla inżynierów elektryków otwarto 2-letnie studia magisterskie uzupełniające. Wydział otrzymał także uprawnienia do prowadzenia studiów podyplomowych na kilku specjalnościach.

 

Lata osiemdziesiąte to dynamiczny rozwój kadrowy Wydziału i zmiana ustawy o szkolnictwie wyższym. Ustawa o szkolnictwie wyższym z 1982 roku wniosła wybieralność władz akademickich (rektora, dziekana, senatu uczelni, rady wydziału). Rozwój kadrowy uczelni uwidocznił się szczególnie wzrostem liczby doktorów habilitowanych i doktorów. Na Wydziale Elektrycznym powstały dwa instytuty: Elektrotechniki (z zakładami Energoelektroniki i Elektroenergetyki, Maszyn Elektrycznych, Elektrotechniki Teoretycznej i Elektrodynamiki) oraz Automatyki i Metrologii (z zakładami: Automatyki, Metrologii Elektrycznej i Elektronicznej, Podstaw Elektroniki i Układów Elektronicznych). Okres lat osiemdziesiątych to także dynamiczny wzrost prac badawczych dla przemysłu w regionie i w Polsce. Rozwinęła się współpraca zagraniczna (Niemcy, Czechosłowacja, Węgry, Związek Radziecki).

 

Zmodyfikowana ustawa o szkolnictwie wyższym z 12 września 1990 roku była impulsem do przekształceń profilu działalności dydaktycznej. Ustawa zwiększyła uprawnienia Rady Wydziału w zakresie powoływania nowych specjalności oraz zmian planów i programów studiów. Odpowiadając na liczne postulaty studentów i kandydatów na studia, powołano nową specjalność aparatura elektroniczna oraz reaktywowano specjalność przetwarzanie i użytkowanie energii elektrycznej, a specjalność: automatyka i metrologia została przekształcona na dwie specjalności: automatyka i informatyka oraz metrologia i systemy pomiarowe. Oferta kształcenia została rozszerzona o 4-letnie dzienne studia inżynierskie. Te zmiany organizacyjne znalazły również swoje odzwierciedlenie w zmianach programowych - dostosowaniu przekazywanych studentom treści do dynamicznego rozwoju elektrotechniki, automatyki i elektroniki, a zwłaszcza powszechnego wykorzystania informatyki.

 

W 1989 roku zlikwidowano instytuty i uproszczono strukturę organizacyjną Politechniki Rzeszowskiej. Jednostkami organizacyjnymi wydziałów są do chwili obecnej katedry i zakłady. Po spełnieniu warunku formalnego zatrudnienia profesora tytularnego zostały powołane zamiast dotychczasowych zakładów Katedra Automatyki i Informatyki oraz Katedra Podstaw Elektroniki. W 1992 roku powołano najmłodszą jednostkę Wydziału: Zakład Systemów Cyfrowych, który podjął się roli organizatora Uczelnianej Sieci Komputerowej.W 1996 roku na Wydziale rozpoczęli naukę po raz pierwszy studenci na kierunku informatyka, a w roku 1999 Wydział otrzymał uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora w dyscyplinie elektrotechnika.

 

6 grudnia 2000 r. Minister Edukacji Narodowej wydał zarządzenie zmieniające nazwę Wydziału Elektrycznego na Wydział Elektrotechniki i Informatyki. 1 października 2005 roku naukę rozpoczęli pierwsi studenci kierunku elektronika i telekomunikacja. W 2009 roku zatwierdzono utworzenie dwóch nowych kierunków kształcenia: automatyka i robotyka oraz energetyka. W styczniu 2010 roku Wydział otrzymał prawa do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk technicznych w dyscyplinie elektrotechnika.

W styczniu 2010 roku Wydział otrzymał prawa do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk technicznych w dyscyplinie elektrotechnika. Natomiast w maju 2012 roku prawa do nadawania stopnia naukowego doktora nauk technicznych w dyscyplinie informatyka.

Od roku akademickiego 2011/2012 na Wydziale prowadzone są studia doktoranckie w zakresie dyscypliny naukowej elektrotechnika, a od 2013/2014 prowadzone są studia doktoranckie w zakresie dyscypliny naukowej informatyka. 

Ważniejsze daty w historii Wydziału:

1963 Rozpoczęcie studiów przez pierwszych absolwentów inżynierów elektryków; najpierw na Wydziale Ogólnotechnicznym (4 semestry), później na Wydziale Elektrycznym Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Rzeszowie.

1965 Utworzenie Wydziału Elektrycznego Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Rzeszowie.

1970 Utworzenie struktury zakładowej Wydziału.

1973 Rozpoczęcie studiów magisterskich na poziomie akademickim.

1974 Utworzenie Politechniki Rzeszowskiej im. Ignacego Łukasiewicza z Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Rzeszowie.

1978 Wypromowanie pierwszych absolwentów z tytułem zawodowym magistra inżyniera.

1981 Powrót do struktury wydziałowej w Politechnice Rzeszowskiej. Pierwsze demokratyczne wybory władz akademickich w Politechnice Rzeszowskiej.

1989 Wznowienie kształcenia na studiach zaocznych.

1990 Uzyskanie uprawnień do samodzielnego kształtowania planów i programów studiów na kierunku elektrotechnika oraz powołania nowych specjalności kształcenia.

1992 Pierwsza wymiana kształcenia studentów z uczelniami zagranicznymi.

1996 Rozpoczęcie kształcenia na kierunku informatyka.

1999 Uzyskanie praw do nadawania stopnia naukowego doktora w dyscyplinie elektrotechnika.

2000 Zmiana nazwy Wydziału Elektrycznego na Wydział Elektrotechniki i Informatyki.

2002 Organizacja XII Ogólnopolskiego Zjazdu Dziekanów Wydziałów Elektrycznych, Elektroniki i Informatyki.

2002 Pierwsza publiczna obrona rozprawy doktorskiej w dyscyplinie elektrotechnika.

2004 Pozytywna ocena Państwowej Komisji Akredytacyjnej dla kierunku informatyka.

2005 Rozpoczęcie kształcenia na kierunku elektronika i telekomunikacja.

2006 Pozytywna ocena Państwowej Komisji Akredytacyjnej dla kierunku elektrotechnika.

2009 Utworzenie dwóch nowych kierunków studiów: automatyka i robotyka oraz energetyka.

2010 Uzyskanie praw do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego w dyscyplinie elektrotechnika.

2010 Pozytywna ocena Państwowej Komisji Akredytacyjnej dla kierunków: informatyka oraz elektronika i telekomunikacja.

2012 Uzyskanie praw do nadawania stopnia naukowego doktora w dyscyplinie informatyka.

2013 Utworzenie studiów doktoranckich w dyscyplinie informatyka.

2014 Pozytywna ocena instytucjonalna Wydziału.

2015 Pierwsza publiczna obrona rozprawy doktorskiej w dyscyplinie informatyka. Uzyskanie uprawnień do prowadzenie studiów drugiego stopnia na kierunku energetyka